Πολίτης… (Έλληνας και Εβρίτης)

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΑΡΧΗΓΕ

Posted by politis στο Οκτώβριος 13, 2006

Ποτέ δεν θα ξεχάσω το βλέμμα και τα δάκρυα του Αρχηγού όταν το μισό και παραπάνω γήπεδο της Ξάνθης, με την βροχή να πέφτει ανελέητα επί ώρες, αποχαιρετούσαμε με συναισθήματα που εμείς οι πιο νέοι ΠΑΟΚτσήδες δεν είχαμε ξανανιώσει για άλλον παίχτη μέχρι τότε, τραγουδώντας το «Καλό Ταξίδι Αρχηγέ»…

Από τότε ο Αρχηγός πέρασε πολλά, έζησε πολλά και έζησε για ακόμη μία φορά το deja vu της ζωής του με το βλέμμα και τα δάκρυα του αποχαιρετισμού από όλους τους Έλληνες αυτή την φορά…

Δεν στενοχωριέμαι, χαίρομαι… χαίρομαι γιατί εμείς οι ΠΑΟΚτσήδες θα του δώσουμε την δυνατότητα να γίνει ο μοναδικός ο οποίος θα το ζήσει και για τρίτη φορά… ελπίζω να το ζήσει όπως του αξίζει…

Καλό ταξίδι αρχηγέ με ένα Tribute που δεν περίμενα ποτέ να το δώσει ποτέ με τέτοιο τρόπο κάποιος μη ΠΑΟΚτσής…


Ενας αλανιάρης Θεός… – (Sportday / Αντώνης Καρπετόπουλος)

Αν έμενε η κάμερα πάνω του πέντε λεπτά ακόμα, ο Θοδωρής Ζαγοράκης θα δυσκολευόταν να κρατήσει τα δάκρυά του. Η κάμερα είναι αποκαλυπτική και η δημοσιότητα δεν σε σώζει από τη σκληρότητά της: ο Ζαγοράκης δεν έχει τηλεοπτικούς τρόπους. Στις τηλεοπτικές εμφανίσεις του μετά τα ματς της Εθνικής προσπαθούσε να παίξει τον ρόλο του ηγέτη. Παιδευόταν να είναι βαρύς, απέφευγε να απαντάει ευθέως για να μην παρεξηγηθεί, ήθελε να είναι διπλωμάτης και κατέληγε να κάνει παραινέσεις προς όλους μας. Δεν έπαιξε ποτέ σωστά αυτόν τον ρόλο –η κάμερα δεν του ταίριαζε, παρ’ όλο που πάντα τον κολάκευε. Την Τετάρτη το βράδυ, σαν τον ηθοποιό που βλέπει την αυλαία να πέφτει, παραλίγο να βάλει τα κλάματα και να τον δούμε όπως στ’ αλήθεια είναι.
Όταν μετά το θαύμα της Πορτογαλίας ο κόσμος αναζητούσε ερμηνείες για κάτι που έμοιαζε ανεξήγητο, προέκυψαν ήρωες παραμυθένιοι. Ο Οτο Ρεχάγκελ έγινε ο δάσκαλος που αρνήθηκε τη γερμανικότητά του για να γίνει εν τη σοφία του Έλληνας. Ο Γιάννης Τοπαλίδης προβλήθηκε ως η διάνοια που λύνει κάθε πρόβλημα για χάρη του προπονητή. Ο Κώστας Κατσουράνης (γράφω ένα όνομα στην τύχη) έγινε περιζήτητος στην Ευρώπη. Στους θριάμβους οι υπερβολές γίνονται κανόνας. Η αλήθεια είναι ότι ο Γερμανός πέτυχε όσα πέτυχε επειδή Έλληνας δεν έγινε ποτέ: παρέμεινε αποστασιοποιημένος και μακριά μας. Ο Τοπαλίδης δεν είναι μια παρεξηγημένη προπονητική ιδιοφυΐα και ο Κατσουράνης –όπως και όλοι σχεδόν οι Έλληνες παίκτες– απασχόλησε ελάχιστες ομάδες του εξωτερικού. Ο παραμορφωτικός καθρέφτης της ευτυχίας ωραιοποίησε την πραγματικότητα: όπως συμβαίνει και στις σχέσεις, όταν τον αρχικό ενθουσιασμό διαδέχεται η ρουτίνα της καθημερινότητας, όλα έγιναν λιγότερο αψεγάδιαστα. Όλα; Όχι ακριβώς! Ο Ζαγοράκης συνέχισε να ζει στη διάσταση του δικού του παραμυθιού, το οποίο δεν έλεγε να τελειώσει.

Αλανιάρης
Τη στιγμή που ο αρχηγός σήκωσε στη Λισσαβώνα την «κούπα», ο καλός παίκτης έγινε ο τελευταίος Έλληνας θεός -ένας θεός αλανιάρης. Ουδεμία έκπληξη: πάντα οι Έλληνες δημιουργούσαν θεούς κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν. Ο Ζαγοράκης έγινε ο αρχηγός–σύμβολο μιας Ελλάδας που θριαμβεύει με τον τρόπο της. Ο ηγέτης που βάζει τις φωνές στ’ αποδυτήρια και όλοι στέκονται σούζα. Ο μάγκας που η ζωή του γίνεται εξώφυλλο στα περιοδικά. Ο αυριανός σωτήρας του ΠΑΟΚ. Η ασπίδα του Οτο Ρεχάγκελ. Ο Ελληνας που ζηλεύουν οι ξένοι. Ο σκληρός που δεν κωλώνει. Ο κοσμοπολίτης που έζησε σε δύο χώρες, αλλά επειδή τους έχει γραμμένους, δεν έμαθε ούτε ιταλικά ούτε αγγλικά. Ο σούπερ σταρ που όταν έμπαινε σε μαγαζί νόμιζες ότι σταματούσε το πρόγραμμα. Ο γυναικάς που κάνει τα κοριτσάκια να λιώνουν και τις κυρίες να τον παρακαλούν. Κάποτε μια φίλη μου μού είπε ότι της αρέσει γιατί είναι ψηλός! Η ίδια ήταν γύρω στο 1,80. Όταν ένα βράδυ της τον έδειξα, απογοητεύτηκε, αλλά μετά πρόσθεσε ότι έχει ένα κατιτίς στο βλέμμα. Όντως είχε κάτι: είχε το κρεμασμένο μάτι των μεθυσμένων. Ήταν καλοκαίρι και είχε πιει ένα ποτό παραπάνω…

Γλίτωσε
Οσοι τον ήξεραν καλά και πριν από το θρίαμβο στο Euro, ορκίζονται ότι ο Θοδωρής άλλαξε. Κάποιοι φίλοι του γκρινιάζουν κιόλας γιατί το κινητό του είναι συχνά απενεργοποιημένο, γιατί χάθηκε, γιατί πήγε στη Σαλονίκη με την Ιωάννα και στον αρραβώνα του κάλεσε μόνο τριάντα άτομα. Άκουγα πάντα όλες αυτές τις ενστάσεις –αντρικές κουβέντες γύρω από καφέδες και αναμμένα τσιγάρα– κι ένιωθα την εκτίμησή μου στον Ζαγόρ να μεγαλώνει. Πιθανότατα είναι ο μόνος από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της απίστευτης επιτυχίας που κατάφερε να τη διαχειριστεί. Όχι γιατί χάρη σε αυτή άλλαξε τη δημόσια εικόνα του, αλλά γιατί δεν τρελάθηκε τελείως. Δεν ξέρω πόσοι άλλοι στη θέση του θα τη γλίτωναν.

Πάθη
Τώρα που η αυλαία έπεσε, μπορώ να σας πω ότι ο Ζαγοράκης δεν είναι ένας γεννημένος ηγέτης, αλλά απλώς ένας μεγάλος μαχητής. Τον άκουγαν γιατί ήταν ένας από όλους -χωρίς να παριστάνει, όπως άλλοι, ότι είναι κάτι ξεχωριστό. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι στο Euro αγωνίστηκε γιατί ευτυχώς ήταν πλήρης ο ιατρικός φάκελός του: λίγο πριν από την έναρξη των αγώνων η συμμετοχή του ήταν αμφίβολη και τον είχε φάει η αγωνία. Γνωρίζω ότι είναι γοητευτικά ανασφαλής, κυκλοθυμικός, μεγάλος χαβαλές, αλλά θα ήθελε να μιλάει ξένες γλώσσες. Οτι όταν μπαίνει στα μπουζούκια, νιώθει λίγη ενοχή, γιατί στην Καβάλα κάποτε, ακριβώς πριν από το Euro, του την είχαν πέσει γιατί ξενυχτούσε, την ώρα που η ΑΕΚ είχε προβλήματα. Σας διαβεβαιώνω ότι αγαπάει τρελά τον ΠΑΟΚ και θα ήθελε να τον σώσει, αλλά δεν ξέρει πώς. Ξέρω ότι το βράδυ του Σαββάτου, επειδή δεν έπαιξε εναντίον τον Νορβηγών, τον μπαμπά Ρεχάγκελ δεν ήθελε να τον δει, γιατί δεν είναι ατσαλάκωτος και ψυχρός αλλά γεμάτος πάθη. Και ότι στις γκόμενες όντως την πέφτει εύκολα, αλλά πιο πολύ τον κυνηγούν αυτές, σε σημείο που μερικές φορές να το έχει βάλει και στα πόδια για να γλιτώσει. Ασε που μερικές γκρίνιαζαν και γιατί δεν τις κυκλοφορούσε…

Ευτυχία
Ποτέ ένας τόσο απλός άνθρωπος δεν πιέστηκε τόσο για να γίνει θεός. Ο Ζαγοράκης που σήκωσε το κύπελλο του πρωταθλητή Ευρώπης κόντρα στη λογική, που σκόραρε το πρώτο του γκολ στην Εθνική τη νύχτα που συμπλήρωσε 100 συμμετοχές, που στη βιογραφία του θα διαβάζει κανείς ότι κατηγορήθηκε για ντόπινγκ λίγο πριν γίνει ο πολυτιμότερος παίκτης τελικών Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, είναι μια περίπτωση ανθρώπου που κλείνει ένα κεφάλαιο της ζωής του χωρίς να αναρωτιέται πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα, αν οι επιλογές του ήταν άλλες. Αν και ομολογώ ότι θα μου λείψει –κάτι μέσα μου λέει ότι τώρα, μετά τη δόξα, τον περιμένει η ευτυχία του. Σε λίγο θα μπορεί να γκαζώνει το τζιπ έχοντας τέρμα τον Βασίλη Καρρά χωρίς να σκέφτεται τα απορημένα βλέμματα εκείνων που τον λάτρεψαν χωρίς να τον καταλαβαίνουν.

Ποτάμι
Ο Ηράκλειτος έλεγε ότι δεν μπορείς να κολυμπήσεις δύο φορές στα ίδια νερά του ποταμού. Ο Θοδωρής σταματάει με την ικανοποίηση που νιώθει όποιος το ποτάμι το έχει κολυμπήσει και κανονικά και ανάποδα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: